Tytuł: Niemoc
Autor: Verlaine Paul Marie
Tagi:
Epoka: młoda polska
Jam Cesarstwo u schyłku wielkiego konania,
Które, patrząc, jak idą Barbarzyńce białe,
Układa akrostychy wytworne, niedbałe,
Stylem złotym, gdzie niemoc sennych słońc się słania.
Duszy, samiutkiej, mdło aż, w nudzie, co ochłania.
Skądciś tam wieści niosą walk olbrzymich chwałę.
O, nie móc, przez tę słabość, przez żądze tak małe,
O, nie chcieć zaznać nieco tego falowania!
O, nie chcieć, o i nie móc umrzeć chociaż nieco!
Wszystko wypite!Ty tam, nie śmiej się z mych żali !
Wszystko, wszystko wypite! zjedzone! - Cóż dalej?
Tylko garść słabych wierszy, co ot w ogień lecą,
Tylko niewolnik nicpoń, co nie dba o pana,
Tylko ból jakiejś troski, co żre pierś, nieznana.
Losowe utwory:
kochana
nie mów głosem
ciemniejszym od nocy
która p... Więcej
Czy jest coś piękniejsze...
Jak podczas zachodu słońca mo... Więcej
Budzi mnie letni promyk słońca,
Z kuchni czuć zapach kawy... Więcej
Patrzę z okna mego pokoju Obserwuję jak wszystko się zmieni... Więcej
Padał deszcz
Wyjrzałem przez okno
Zastygłem w bezruchu... Więcej